De geschiedenis van Tunesië gaat ver terug. Volgens de overlevering werd in 814 vóór de jaartelling de stad Carthago door koningin Dido gesticht. Na in de loop der eeuwen respectievelijk door Phoeniciërs, Romeinen, Vandalen, Arabieren, Ottomanen en Fransen te zijn bestuurd werd Tunesië in 1956 onafhankelijk.

In de aanloop naar de onafhankelijkheid speelde de partij van Habib Bourguiba, de Neo-Destour (‘grondwet’) partij, een belangrijke rol. In 1957 werd Tunesië een republiek met Bourguiba als president. Hij zette een politiek in van secularisering en modernisering, vergelijkbaar met die van Atatürk in Turkije. Als gevolg van de moderniseringen groeide de Tunesische economie in hoog tempo en steeg het opleidingspeil van de bevolking aanzienlijk. Onder Bourguiba kreeg het landsbestuur autocratische trekken en onstond er een situatie die leek op een éénpartijstaat. Bij opeenvolgende presidentsverkiezingen won Bourguiba als enige kandidaat de verkiezingen met percentages van rond de 99%.

In 1987 werd Bourguiba, die om gezondheidsredenen niet meer tot regeren in staat werd geacht, afgezet. Sinds 1987 is Zine Abdine Ben Ali president van Tunesië. Ben Ali zet in grote lijnen het door Bourguiba gevoerde beleid van moderniseringen voort. Dit heeft ertoe geleid dat Tunesië, zonder op olie-inkomsten of andere natuurlijke rijkdommen te kunnen bogen, één van de meest welvarende landen in de regio is geworden, met een grote middenklasse, waar de gelijke positie van de vrouw grondwettelijk is gewaarborgd.

De overheersende positie van de Rassemblement Constitutionel Démocratique (de nieuwe naam voor Neo Destour partij) in het openbare leven en het moderniseringstreven hadden al tijdens het bewind van Bourguiba tegenkrachten opgewekt. Deze werden gedragen door de islamitische En-Nahda (‘wedergeboorte’) beweging. Toen in 1989 Ben Ali presidents- en parlementsverkiezingen uitschreef waaraan voor het eerst meer partijen konden deelnemen vroeg En-Nahda geregistreerd te worden als politieke partij maar dit werd geweigerd wegens de religieuze grondslag van En-Nahda. De overige oppositiepartijen boycotten de verkiezingen. Bij de laatste presidentsverkiezingen in oktober 2004 kreeg Ben Ali 99,4 % van de stemmen. Een grondwetswijziging maakte de weg vrij voor een vierde ambtstermijn van Ben Ali.

Tunesië kent een presidentieel stelsel, waarbij aan het Staatshoofd vergaande bevoegdheden toekomen. De president bepaalt de grote lijnen van het binnen- en buitenlands beleid, hierin bijgestaan door een premier en ministers die door de president worden benoemd en ontslagen. Sinds 1970 is de regering inzake de uitvoering van het beleid verantwoording schuldig aan het parlement. De grondwet geeft de Nationale Vergadering (Chambre des Deputés) de wetgevende macht. De Nationale Vergadering heeft 182 leden, in algemene verkiezingen gekozen onder een meerpartijenstelsel met een mandaat van vijf jaar. De grondwet voorziet verder in een onafhankelijke magistratuur. Bestuurlijk is Tunesië opgedeeld in 22 provincies.