Macedonische Ilinden-opstand van 1903 tegen het Turks-Ottomaanse Rijk.

In de zevende eeuw voor Christus werd het antieke Macedonische koninkrijk gesticht. Dit koninkrijk omvatte gebieden die nu liggen in het noorden van Griekenland (Aegeïsch Macedonië), het zuidwesten van Bulgarije (Pirin Macedonië) en in de voormalige Joegoslavische republiek Macedonië (Vardar Macedonië). In de Middeleeuwen werd Macedonië achtereenvolgens overheerst door Bulgaren, Byzantijnen en Serviërs. In 1371 werd het opgenomen in het Ottomaanse Rijk.

In de negentiende eeuw raakte het Ottomaanse Rijk in verval. In Macedonië woonden inmiddels Macedoniërs, Serviërs en andere Slaven, Turken, Grieken, joden, Albanezen en Roma. Griekenland, Servië en Bulgarije probeerden hun invloed in Macedonië te vergroten en moedigden slavische groeperingen aan die elkaar en de Ottomanen bestreden. De belangrijkste was de Binnenlandse Macedonische Revolutionaire Organisatie (VMRO). Op 2 Augustus 1903 (Feest van St. Elijah of Ilinden) brak rond Krusevo een opstand uit, die werd neergeslagen. Na de Balkanoorlogen van 1912-1913 werden Aegeïsch en Vardar Macedonië bij respectievelijk Griekenland en Servië getrokken; Pirin maakte inmiddels al deel uit van Bulgarije. In 1918 werd Vardar Macedonië deel van het Koninkrijk der Serviërs, Kroaten en Slovenen. De Macedoniërs werden beschouwd als Serviërs, hetgeen tot spanningen leidde tussen de staat en de Macedonische nationalisten van de VMRO. Na de Tweede Wereldoorlog, waarin Italië en Bulgarije grote delen van Macedonië bezetten, werden de grenzen vastgesteld zoals ze voor de oorlog waren. Macedonië werd één van de zes republieken van de Federatieve Volksrepubliek Joegoslavië, vanaf 1963 de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië (SFRJ) geheten.
Bron: min. Buitelandse Zaken