Birma (tegenwoordig Myanmar) verkreeg op 4 januari 1948 haar onafhankelijkheid van Brits-India.

Tijdens WO II bezette Japan het land in 1942. Verzet van de AFPL-beweging o.l.v. Aung San en U Nu droeg bij tot de overwinning van de geallieerden. Birma verkreeg op 4 januari 1948 zijn onafhankelijkheid; U Nu werd premier (Aung San werd in 1947 vermoord).

In 1962 pleegde Generaal Ne Win een coup, waarmee een einde kwam aan het enige decennium van democratisch bestuur van het land. Uit onvrede over het repressieve militaire bewind en de verslechterde economische situatie gingen in 1987 studenten de straat op. Wijdverspreide protesten van maart 1988 werden in augustus van dat jaar door het leger bloedig de kop ingedrukt. De junta hernam de macht en vormde een 'State Law and Order Restoration Council' (SLORC). Deze veranderde in juni 1989 de naam van het land in Myanmar ('Myanma Naing-ngan' - deze naam wordt door de oppositie niet erkend) en beloofde verkiezingen te houden.

Bij de verkiezingen van 27 mei 1990 behaalde de 'National League for Democracy' (NLD), de oppositiepartij van de dochter van Aung San, Aung San Suu Kyi, met 60% van de stemmen en ruim 80% van de parlementszetels een verpletterende overwinning. Dat zou neerkomen op 392 van de 485 zetels in het parlement tegenover slechts 10 zetels voor de pro-junta partij NUP (National Unity Party). Aung San Suu Kyi bevond zich toen in huisarrest. De junta negeerde de verkiezingsuitslag en is sindsdien aan de macht gebleven. Op 15 november 1997 werd de SLORC ontbonden en werd een nieuwe militaire raad opgericht, de 'State Peace and Development Council' (SPDC). Deze reorganisatie behelsde niet meer dan een cosmetische operatie waaronder het militaire regime van voorheen onverminderd werd voortgezet. De voornaamste generaals, onder wie het staatshoofd Than Shwe, behielden hun functie. Het Parlement is sinds 1990 nooit in zitting geweest.

De 'National Coalition Government of the Union of Burma' - bestaande uit de in 1990 verkozen parlementsleden - fungeert als regering-in-ballingschap (gezeteld in Washington) maar het werkelijke centrum en symbool van de oppositie ligt bij de NLD rondom de persoon van Aung San Suu Kyi. Zij won in 1991 de Nobelprijs voor de Vrede.

Aung San Suu Kyi is sinds haar plaatsing in huisarrest in 1990 grotendeels beperkt gebleven in haar bewegingsvrijheid. Haar huisarrest werd aanvankelijk in juli 1995 opgeheven, maar de oppositieleidster werd in september 2000 opnieuw onder huisarrest geplaatst. Eind 2000 opende de junta bij wijze van toenadering een vertrouwelijke dialoog met haar, klaarblijkelijk daartoe gebracht door de rampzalige economische situatie. Op 6 mei 2002 werd Aung San Suu Kyi onder grote internationale druk vrijgelaten, waarmee de hoop op meer substantiële dialoog met de regering over democratisering van het land tijdelijk herleefde. Het werd de oppositieleidster toegestaan door het land te reizen. Bij die gelegenheden bleek hoe haar populariteit onder de bevolking, die steeds in grote getale kwam toegelopen, nog zeer groot is.

Op 30 mei 2003, tijdens één van haar reizen door het Noorden van het land, werd haar konvooi aangevallen door een gewelddadige knokploeg die door de SPDC was ingehuurd. Aung San Suu Kyi, tezamen met enkele ander partijleiders, werd opnieuw gevangen genomen. Tientallen NLD-leden en sympathisanten verloren hun leven en raakten gewond. Op 26 september 2003 werd Aung San Suu Kyi overgebracht naar haar huis waar zij sindsdien opnieuw in huisarrest verblijft.