Op 7 juli 1822 riep de zoon van de Portugese koning de onafhankelijkheid van Brazilië uit. Portugal erkende de onafhankelijkheid pas drie jaar later.

Tussen 1500 en 1530 eiste Portugal Brazilië voor zich op. Vanaf 1530 was het een kolonie, met een bewogen geschiedenis, maar altijd met een Portugese aanwezigheid. Pas met Pombal in de 18de eeuw werd het Portugees in Brazilië de officiële omgangstaal.

In 1815 werd het land een koninkrijk binnen een unie met Portugal. In 1807 vluchtte het Portugese koninklijk huis, onder leiding van kroonprins Dom João VI, voor Napoleon naar Brazilië. Na de val van Napoleon weigerde hij echter terug te keren naar Portugal en benoemde Rio de Janeiro tot de nieuwe hoofdstad van het Portugese rijk waarmee Portugal feitelijk het enige land in Europa is geweest dat werd geregeerd vanuit een land in de Nieuwe Wereld. Als gevolg van de komst van het Portugese koningshuis werden Braziliaanse havens geopend voor andere (geallieerde) Europese naties, werd Rio de Janeiro een machtscentrum, kwam de nationale bibliotheek naar Brazilië en werden de eerste Braziliaanse universiteiten gesticht.

In 1821 keerde hij uiteindelijk terug naar Portugal, zijn zoon Dom Pedro I bleef achter in Brazilië en riep in 1822 de onafhankelijkheid uit en riep zichzelf uit tot keizer. Drie jaar later werd deze onafhankelijkheid door Portugal erkend. In 1831 werd keizer Pedro I opgevolgd door Pedro II. In 1889 kwam het leger in opstand tegen de Braziliaanse monarchie. Het land werd een federale republiek.

Van 1889 tot 1930 was Brazilië een democratie. Twee keer zouden militaire junta's de macht grijpen en de Braziliaanse democratische traditie onderbreken: in 1930-1945 en van 1964-1985.