Op 1 oktober 1960 werd Cyprus onafhankelijk. Aartsbisschop Makarios werd tot eerste President gekozen en het Verenigd Koninkrijk, Griekenland en Turkije traden op als "Guarantor Powers".

Omstreeks 1500 voor Christus werden Griekse kolonies op Cyprus gevestigd. Later maakte Cyprus o.a. deel uit van het Perzische, Romeinse, Byzantijnse en Venetiaanse Rijk. Van 1571 tot 1878 maakte Cyprus deel uit van het Ottomaanse/Turkse Rijk. Hoewel grootschalige immigratie van Turken plaatsvond, werd het Turkse bewind gekenmerkt door tolerantie jegens etnische en religieuze verscheidenheid. De verhouding tussen de Griekse en Turkse bevolkingsgroepen verslechterde echter drastisch ten tijde van de Griekse Vrijheidsstrijd (1821).

In 1878 verwierven de Britten het bestuur over het eiland door een alliantie op te leggen aan de Turkse sultan. Toen Turkije in de Eerste Wereldoorlog partij koos voor Duitsland annexeerden de Britten Cyprus. Op 1 mei 1925 verkreeg Cyprus de status van Britse kroonkolonie. Hoewel onder het Britse bewind een economische opbloei plaatsvond, ontstond al in de jaren '30 ernstige onrust als gevolg van het Grieks-Cypriotische streven naar "enosis", eenheid met Griekenland. In 1955 begon een guerrillaoorlog die werd gevoerd door EOKA, de " Nationale Organisatie van Cypriotische Strijders", onder leiding van Generaal Grivas.

In 1960 werd Cyprus onafhankelijk. Aartsbisschop Makarios werd tot eerste President gekozen en het Verenigd Koninkrijk, Griekenland en Turkije traden op als "Guarantor Powers". Aan deze onafhankelijkheid lagen de Verdragen van Londen en Zürich ten grondslag. Het beoogde constitutionele evenwicht tussen de bevolkingsgroepen bleek in de praktijk echter niet werkbaar. In 1963 braken ernstige gevechten uit tussen de beide bevolkingsgroepen waarna in 1964 een VN-vredesmacht, UNFICYP, op het eiland werd gestationeerd. Inmiddels is UNFICYP de langstdurende VN-vredesoperatie uit de VN-geschiedenis.