Op 14 augustus 1947 werd Pakistan als onafhankelijke natie deel van het Britse Gemenebest.

Archeologisch onderzoek heeft aangetoond dat langs de belangrijkste rivier van Pakistan, de Indus, 4500 jaar geleden een hoog ontwikkelde stedelijke beschaving bestond. In de zestiende en zeventiende eeuw was het Indische subcontinent de bakermat van de Mogol-beschaving. Britse kooplieden arriveerden in het jaar 1601 in Zuid-Azië, maar het zou tot de tweede helft van de achttiende eeuw duren voordat het Indische subcontinent door het Britskoloniale leger werd beheerst.

In het begin van de twintigste eeuw werd uiting gegeven aan gevoeligheden op religieus gebied en ontstonden toenemende tegenstellingen tussen moslims en Hindoes. Spanningen en rellen leidden tot een politieke strijd, het communalisme. In 1940 bekrachtigde Muhammad Ali Jinnah, leider van de all-India Muslim League, formeel de "Lahore Resolution" die opriep tot de stichting van een onafhankelijke staat in gebieden waar moslims de meerderheid vormden.

Nadat Groot-Brittannië na de Tweede Wereldoorlog had ingestemd met de dekolonisatie van Brits-Indië konden de Congress Party en de Muslim League niet tot overeenstemming komen over de voorwaarden voor een grondwet of een interim-regering. Hierdoor werd een scheiding onvermijdelijk. Pakistan werd een staat in twee delen, gespleten door India. West Pakistan besloeg de gebieden met een moslimmeerderheid van het huidige Pakistan; Oost Pakistan bestond uit één provincie, het huidige Bangladesh. De scheiding leidde tot een inmense volksverhuizing en tot bloedige rellen. Het semi-onafhankelijke prinsdom Kashmir waarvan het merendeel van de bevolking uit moslims bestaat, kwam enige maanden na de scheiding gedeeltelijk in handen van Pakistan terwijl het Indiase leger het andere deel bezette.

Op 14 augustus 1947 werd Pakistan deel van het Britse Gemenebest. In 1948 overleed Muhammad Ali Jinna, stichter en eerste staatshoofd van Pakistan. In 1956 kreeg Pakistan zijn eerste grondwet en werd daarmee officieel een islamitische republiek. De grondwet werd opgeschort in 1958 toen het leger de macht nam. De uitslag van in 1970 uitgeschreven verkiezingen, leidde in 1971 tot een oorlog tussen West- en Oost-Pakistan. In 1971 werd Oost-Pakistan onafhankelijk onder de naam Bangladesh. De macht in het huidige Pakistan werd kort daarop overgedragen aan de leider van de Pakistan People's Party (PPP), Zulfikar Ali Bhutto. In 1977 greep het leger onder leiding van generaal Muhammad Zia-ul-Haq de macht. Bhutto werd beschuldigd van medeplichtigheid aan moord op een politieke opponent en twee jaar later opgehangen, ondanks hevig internationaal protest. Muhammad Zia-ul-Haq kwam om bij een ongeluk met een legerhelikopter in 1988. Van 1988-1990 was de dochter van Zulfikar Ali Bhutto, Benazir Bhutto (PPP), premier. Zij werd opgevolgd door Muhammad Nawaz Sharif, leider van de Pakistan Muslim League (PML). Verkiezingen in 1993 brachten opnieuw Benazir Bhutto aan de macht. In november 1996 werd de regering van premier Bhutto ontbonden op beschuldiging van onder andere corruptie, nepotisme en ondermijning van de rechterlijke macht. Premier Nawaz Sharif won daarna de verkiezingen in februari 1997.

Bij een geweldloze militaire staatsgreep op 12 oktober 1999 werd premier Nawaz Sharif afgezet en werd de macht overgenomen door legerleider Pervez Musharraf. Nawaz Sharif werd berecht en veroordeeld. In Pakistan werd de noodtoestand van kracht, het parlement werd ontbonden en de ministers ontslagen. Musharraf riep zichzelf uit tot "Chief Executive". Hij benoemde een “National Security Council", die samen met de militairen het land moest besturen. Voorts benoemde hij een aantal ministers. Ingevolge een uitspraak van het Hooggerechtshof kreeg hij tot oktober 2002 gelegenheid orde op zaken te stellen en verkiezingen voor te bereiden.