In 1973 kreeg het gehele oostelijke deel van het eiland Nieuw-Guinea onder de naam Papoea-Nieuw-Guinea intern zelfbestuur, waarna de staat op 16 september 1975 volledig onafhankelijk werd.

Het eiland Nieuw-Guinea werd meer dan 300 jaar geleden door de Portugezen ontdekt. Kolonisatie van de regio begon pas in de tweede helft van de negentiende eeuw met de toe-eigening van gebieden door Nederland (het westelijke deel), Groot-Brittannië en Duitsland. De gebieden die door Nederland waren geannexeerd, het toenmalige Nederlands-Nieuw-Guinea, zijn na bemiddeling door de VN in 1963 onder Indonesische soevereiniteit gebracht.

Groot-Brittannië deed in 1884 aanspraken gelden op Port Moresby en het zuidoostelijke deel van het eiland. In het zelfde jaar claimde Duitsland de heerschappij over het noordoostelijke gedeelte. In 1901 werd het Britse gedeelte aan Australië overgedragen. Na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd het Duitse gedeelte door Australische troepen bezet. De Volkenbond verleende Australië in 1920 het mandaat over dit gebied. Een groot deel van Nieuw-Guinea werd tussen 1942 en 1945 door Japan bezet. Na de Japanse capitulatie werd het oostelijke gedeelte opnieuw onder Australisch bestuur geplaatst, het noordelijke gedeelte op basis van een VN-trustschap.

In 1973 kreeg het gehele oostelijke gebied onder de naam Papoea-Nieuw-Guinea intern zelfbestuur, waarna de staat op 16 september 1975 volledig onafhankelijk werd.