TOELICHTING:
Zoals wel vaker bij sagen, bestaan er verschillende versies, door de eeuwen heen gevormd.

Sappe woonde en werkte aan het meer. Het was een ruig gebied en in de tijd voor 1617 was er geen openbare verlichting. Sappe was zo vriendelijk in zijn huis 's nachts een licht te laten branden waardoor de reiziger zich kon oriënteren. Hij had een hard bestaan en toen de duivel op een kwade dag langs kwam kon hij de verleiding niet weerstaan om te kiezen voor een rijk en rustig leven waarin hem niets ontbrak. Als tegenprestatie moest hij echter het licht op een andere plek zetten. Daardoor verdronk de ene na de andere reiziger in het meer. Kennelijk gingen hun zielen naar de hel, de beloning van Satan. Dat ging een tijdlang zo door tot op een gegeven moment de verloren zoon van Sappe zich meldde. Jammer genoeg arriveerde hij pas rond middernacht en ook hij voer blind op het licht van zijn vader waarna hij - de zwemkunst niet machtig zijnde - jammerlijk verdronk. Ouwe Sap kon hier niet mee leven en volgde zijn zoon in de diepte.

Ook hier gaat de sage over 'hebzucht' en 'je ziel verkopen'.

Sappemeer is genoemd naar het Sapmeer of Duivelsmeer. Dit liep leeg nadat in 1618 het Winschoterdiep tot aan dat meer was doorgetrokken. Het graven van het kanaal gebeurde om het veengebied ten oosten van de stad Groningen te gaan ontginnen. Het dorp is in 1621 ontstaan, toen zich er enkele verveners vestigden. Sappemeer werd het eerste centrum in de Veenkoloniën.

Sappemeer was oorspronkelijk dan ook groter dan het naastgelegen Hoogezand. Toen zich daar in de 19e eeuw industrie ging vestigen, groeide het tot aan Sappemeer. In 1949 werden beide dorpen samengevoegd tot één gemeente, waarbij Hoogezand inmiddels de dominante plaats was geworden.