Vissers op de Indische Oceaan brengen op 25 december 1938 een levend gevangen coelacanth aan land, een anderhalve meter lange roofvis die nog steeds blijkt voor te komen op grote diepte in de zee voor Afrika. Wetenschappers verkeerden in de veronderstelling dat de coelacanthen al miljoenen jaren waren uitgestorven. In 1836 werden de vissen als fossiel voor het eerst beschreven door de Zwitserse paleontoloog Louis Rudolph Agassiz. Het zou gaan om een prehistorische vis van 400 miljoen jaar oud (uit het Devoon tijdperk). Hierbij waren de eerste tekenen van de evolutie "vin naar poot" duidelijk zichtbaar. Agassiz noemde de vis "Coelacanthus" wat in het Grieks "holle ruggengraat" betekend. Sinds de vangst in 1938 zijn er ten dienste van de wetenschap minstens 200 coelacanthen gevangen. De kans dat het dier gaat uitsterven is hiermee groter geworden. De Coelacanten zijn overigens niet de enige die "levend fossiel" genoemd kunnen worden. Degenkrabben (Limulus polyphemus) zijn +/- 450 miljoen jaar oud en verdienen ook deze titel. Evenals de inktvisachtige Nautilus die de enige overgebleven soort is van de groep van de ammonieten.