Er was eens een hond die steeds om botjes bedelde en er was een man die net genoeg geld had om een klein stukje vlees te kopen. Op een dag kwam die hond bij de man langs. De man was arm, echt arm, maar hij had medelijden met de hond, die vies was en er meelijwekkend uitzag. De man gaf hem zijn eigen portie vlees, het enige wat hij had. En dat deed hij elke keer weer. Maar in werkelijkheid was het geen echte hond, maar een Djinn. Toen kwam op een avond de hond in de gedaante van een mens bij de man op bezoek en zei : "vandaag nodig ik jou uit. " "Maar wie ben jij dan dat je me zomaar uitnodigt?" vroeg de arme man.
"Je kent me wel, want ik kom elke avond bij je langs. " De arme man was heel verbaasd : "Elke avond? Ik heb je nog nooit gezien. Hoe kun je dat nu zeggen ?"
"Toch is het waar,’ Zei de Djinn. "Jij deelt jouw maaltijd met mij."
En de arme man zei: "Ik? Ik? Hoe kan dat nou?
Hij wist niet hoe hij het had.
De djinn vroeg toen: "ontvang jij dan niet elke avond een gast bij de maaltijd ?" "Nee hoor, alleen een heel magere hond waar ik medelijden mee heb en ik deel m"n eten met hem of ik geef hem mijn hele deel, maar ik zie niets en niemand anders. Ik ben arm, ik kan geen gasten uitnodigen!"
Toen zei de djinn : "Die hond, dat ben ik!" De arme man was stomverbaasd.
Hij kon z,n oren en ogen niet geloven. "Dat kun jij toch niet zijn!" "Jawel,’ Zei de djinn, "jij hebt mij gisteravond nog onthaald, nu nodig ik jou voor vanavond uit.
Hij nam de arme man mee en zoals djinns plotseling kunnen verschijnen, zo kunnen ze ook opeens verdwijnen.
Even later bevonden ze zich diep onder de aarde. De arme man at daar samen met de andere d jinns die daar als een familie bij elkaar woonden.
De Djinn sprak: "Jij hebt medelijden met mij gehad, terwijl er zoveel mensen zijn die me in plaats van eten een schop geven! Ik zal je rijk maken. Je bent nu nog arm, maar straks ben je rijk!" De arme man geloofde zijn oren niet; hij had alleen maar een klein hutje, en hij begreep niet wat hij nu voor bijzonders gedaan had en dan was er die meneer die zei dat hij een hond was... Het was toch onmogelijk! "Ik geloof je niet, ik geloof er niets van," riep hij. Maar de djinn antwoordde: "Jij gelooft me niet? Kijk dan maar eens!" en hij veranderde in de hond. De arme man dacht dat hij gek werd. Een hond die zich in een man veranderde en een man in een hond... Nee echt, dat was ongelooflijk! Maar toen hij van de eerste schrik en verbazing bekomen was, zei hij: "Goed, ik geloof je, ik geloof dat jij die hond bent en dat ik elke avond mijn maal met je deel. Maar ik zie nog steeds niet wat ik voor buitengewoons gedaan zou hebben om een fortuin te verdienen." Want eigenlijk zag hij zichzelf liever zoals hij was: arm. Hij hield niet van rijkdom.
Maar de djinn zei: "Ik heb jou uitgekozen om deze geldschat te krijgen. Er is niemand die hem meer verdient dan jij."