Het waren twee conincskinderen,
si hadden malcander so lief,
si conden bi malcander niet comen,
het water was veel te diep.

Wat stac si op? drie keersen,
drie keersen van twaelf int pont,
om daer mee te behouden
seonincs sone, van jaren was jonc.

Met een quam daer een besje,
een oude venijnde bes,
en die blies uit die keersen,
daer verdronker dien jonghen helt.

"Och moeder," seidese, "moeder,
mijn hoof je doet mijnder so wee!
Mocht icker een cort half uertje
spanceren al langhes de see!"

"Och dochter," seidese, "dochter,
alleen en meucht ghi niet gaen,
weet op uw joncste suster
en later die met u gaen."

"Mijn alderjoncste suster
dat is also cleinen kint,
si pluct maer al de roosjes
die si in haer weghen vint.

Si pluct maer al de roosjes
en die bladertjes laet si staen,
dan segghen maer alle de lieden:
Dat hebben conincs kindren ghedaen."

De moeder ghinc nae de kerke,
de dochter ghinc haren ganc,
si ghinc maer also verre
daer si haer vaders vischer vant.

"Och, vischer," seidese, "vischer,
mijn vaders vischerkijn!
Woudt ghi een weinich vischen,
tsoud u wel ghelonet sijn."

Hi smeet sijn net int water,
de lootjes die ghingen te gront,
hoe haest was daer ghevischet
sconincs sone, van jaren was jonc.

Wat troc si van haer hande?
Een vingherlinc root van gout:
"Houdt daer, mijns vaders vischer!
Daer isser den lone van jou."

Si nam hem in haer armen,
si custen hem voor sijn mont:
"Och mondelinc, cos t ghi spreken!
Och hertje, waert ghijder ghesont!"

Si nam hem in haer armen,
si spronker mee in de see:
"Adieu mijn vader en moeder!
Van uw leven siet ghi mi niet weer.

"Adieu mijn vader en moeder,
mijn vriendekens alle ghelijc,
adieu mijn suster en broeder!
ie vaerder nae themelrijc."