Lang, lang geleden, toen de eerste mensen leefden, kende men nog geen dood. De mensen leefden en werden oud, en werden toch niet oud.

Nu was er een moeder die veel zoons het leven had geschonken, onder wie ook de Yoàlox, die van haar eerste man stamden - later trouwde zij namelijk met een andere man, en deze werd langzamerhand moe en zwak. En toen ze ook nog rimpels en groeven kreeg, vond ze geen man meer die haar wilde hebben, en een paar jonge knullen begonnen de spot met haar te drijven. Ze gaven haar niets meer te eten. De arme vrouw klaagde en huilde, maar niemand had medelijden met haar en gaf haar iets.

Toen zij op een dag door het bos liep, kwam zij een jonge man tegen die haar toeriep: "Als je honger hebt, eet dan je eigen rimpelige buik op."

Toen werd de oude vrouw zo boos dat ze haar stok nam en de jongeman daarmee op zijn hoofd sloeg tot hij erbij neerviel. Toen trok ze haar mes, sneed hem zijn keel door en zei: "Jij wou dat ik mijn eigen vlees at; nu zal ik jouw vlees eten. Dat zal me beter smaken."

En ze at eerst zijn hart op, toen zijn lever en ten slotte de rest van zijn vlees. En omdat het mensenvlees haar gesmaakt had, en omdat de mensen haar niets anders gaven, bleef ze dat eten. Ze loerde op de mensen, jong en oud, mannen en vrouwen, sloeg ze dood waar ze ze tegenkwam, en vrat ze op.

En zo is het tot op heden gebleven.