Hoe de oude stad Duinkerke aan zijn naam is gekomen is bekend genoeg; door het kerkje dat daar eenzaam en alleen in het woeste duin stond natuurlijk. Het kerkje was er en toen er zich huizen om groepeerden kreeg de plaats de naam van Duinkerke. Dat spreekt vanzelf en het is dan ook overbekend.

Maar dat hetzelfde kerkje de kerk van Sint Maarten was, dat weet niet iedereen. En toch is het zo. Iedereen in Duinkerke en in die buurt weet er van te vertellen. Sint Maarten las er de mis, Sint Maarten preekte er, Sint Maarten zegende er de boeren en de burgers, Sint Maarten nam er de biecht af, Sint Maarten troostte er de bedroefden en was er de goede herder.

Maar op een keer was Sint Maarten weg. Ja, hij was 's morgens vroeg er op uit gegaan, zieken te troosten en bezwaarden te ontlasten en hij was niet terug gekomen. Het was al laat in de avond en nog was Sint Maarten er niet. Wat was er dan toch met de heilige? Zou hem een ongeluk overkomen zijn?

Och, de mensen om het kleine kerkje in het woeste duin waren zeer ongerust om hun heilige vader. Ze konden hem niet missen. Hij was hun troost en toeverlaat. En nu was hij weg. Een ongeluk misschien? Verdwaald wellicht? En al de goede mensen van Duinkerke namen hun lantaarn op en trokken het woeste duin in. Om Sint Maarten te zoeken. Luid riepen ze, tegen het dreunen van de zee in: "Sint Maarten! Sint Maarten!" En ze zwaaiden met hun lichtjes opdat de heilige hen zou mogen zien.

En na lang zoeken vonden ze eindelijk hun geliefde herder. Hij was inderdaad verdwaald in het ruige duin en doolde nu hulpeloos rond in de donkere barre nacht.

Maar gelukkig werd hij terug gevonden en als herinnering aan die heugelijke gebeurtenis lopen de kinderen in Duinkerke op 11 november 's avonds nog steeds met lichtjes door de straten.

In andere plaatsen doen de kinderen dat ook wel maar dat is het echte niet; dat is maar namaak. Alleen in Duinkerke is het echt want daar was het dat de heilige eens verdwaalde en door de bevolking teruggevonden werd. Daar was het dat de mensen hem met lichtjes zochten.