TOELICHTING:
Het sprookje maakt deel uit van de Duizend-en-één-nacht en komt in schriftelijke vorm voor het eerst voor in de Franse vertaling van de oriëntalist Jean Antoine Galland (1646-1715), Les Mille et Une Nuits (Parijs 1704-17). Galland had als secretaris van de Franse gezant te Constantinopel en later als verzamelaar van oosterse oudheden vele jaren in het Midden-Oosten doorgebracht. De meeste verhalen vertaalde hij uit een aantal Arabische handschriften, daarnaast hoorde hij een reeks verhalen van de Syrische christen Hanna uit Aleppo tijdens diens verblijf in Parijs in 1709. Tussen 6 mei en 2 juni 1709 noteerde Galland uittreksels van Hanna's verhalen in zijn dagboek. Ook het Aladdinsprookje hoorde Galland van Hanna. Hanna zette het verhaal van Aladdin voor Galland op papier, maar het handschrift is later verloren gegaan. Men neemt aan, o.a vanwege het motief van de schatkamers, dat het sprookje oorspronkelijk uit Egypte afkomstig is. Niet uitgesloten kan worden dat Galland zelf het verhaal verzonnen heeft en dit aan een fictieve oosterling heeft toegeschreven.
Via de Franse versie van Galland is het Aladdinsprookje tot een van de bekendste sprookjes van Duizend-en-één-nacht geworden dat vrijwel wereldwijd deel is gaan uitmaken van de mondelinge vertelcultuur. Vooral in Europa en het Midden-Oosten is het vele malen opgetekend. Hoewel zij wel over een op 9 augustus 1813 genoteerde handschriftelijke versie beschikten, hebben de Grimms het sprookje niet in hun Kinder- und Hausmärchen opgenomen.

Het Aladdinverhaal is spoedig na verschijnen van Galands Duizend-en-één-nacht een populair literair thema geworden dat ook voor toneel, opera's en later voor films is gebruikt.