SAMENVATTING:
De zoon van een arme man treedt in dienst van het leger van de koning en verslaat in zijn eentje de vijand. Hij trouwt de koningsdochter, die echter de voorwaarde stelt dat hij samen met haar begraven moet worden wanneer zij overlijdt. Zij sterft en samen worden ze in de grafkelder gebracht. Wanneer een slang de grafkelder binnensluipt hakt de jongeman hem in drie stukken. Een andere slang komt met drie bladeren aanzetten en wekt de in stukken gehakte slang weer tot leven. De jongeman gebruikt vervolgens de bladeren om de gestorven prinses weer tot leven te brengen. Na verloop van tijd vermoordt de prinses haar man omdat ze verliefd is op een schipper. De dode jongeman komt echter weer tot leven door de drie slangenbladeren en wanneer de ontrouw en moord van de koningsdochter aan het licht komen, wordt ze op een schip gezet dat spoedig zal zinken.

TOELICHTING:
Uit Hessen en uit de streek van Paderborn. Een sombere ernstige geschiedenis, vol diepe symboliek, met christelijke, oud Griekse en Arabische invloeden.

De tafel met brood en wijn die in de grafkelder staat, duidt op de beelden van het laatste avondmaal. Dood en opstanding uit de dood is het zich herhalende motief van dit sprookje.

Waarschijnlijk komt dit sprookje uit Arabië, in elk geval uit het Oosten, waar de voornaamste motieven: het samen begraven worden en de ontrouw van de tot leven gewekte vrouw, zeer verspreid zijn. Zie o.a 1001 Nacht: Sinbad de zeeman. Het levenskruid van de slangen was reeds in de Oud-Griekse sagen bekend en zal pas in Europa met het Oosterse verhaal verbonden zijn; wij vinden het echter ook in het Babylonische Gilgamesj-epos. Daar de slang als één van de manifestaties van de afgestorvene gold, werd zij ook met de oorsprong van het leven in verband gebracht, volgens de oude opvatting steeg het leven immers uit de dodenwereld op (vgl. het nieuwe leven van de lente, dat uit de in doodsslaap verzonken aarde ontluikt en de daarop berustende Griekse mythe van Persephone).