SAMENVATTING:
Een ijdele en pronkzieke keizer wordt letterlijk te kijk gezet door twee kleermakers die hem overtuigen dat zij iets kunnen maken dat alleen door werkelijke voorname mensen te zien zal zijn.

TOELICHTING:
Andersen heeft twee versies van dit verhaal gemaakt. In de laatste versie (deze vertaling) eindigt het verhaal met de opmerking van de kleine jongen dat de keizer geen kleren aan heeft. Het volk neemt dit over en de keizer vermoedt nattigheid, maar loopt schijnbaar onverstoord door. In de eerdere versie gaat iedereen mee in de bewondering van de prachtige kleren, niet toegevend dat ze niets zien, daar ze anders moeten erkennen dat ze van 'lage' geboorte zijn..De hele stad heeft het over de prachtige kleren en doet of er niets aan de hand is.

Het motief, onzichtbare schoonheid alleen zichtbaar voor bijzondere mensen, komt ook voor in het verhaal Tijl Uilenspiegel als kunstschilder.

Een vrolijke en iets modernere vorm van dit bekende sprookje van Hans Christian Andersen is de versie van Roald Dahl.

Dit is ook een Efteling sprookje: een sprookje of verhaal dat wordt uitgebeeld in het attractiepark De Efteling in Kaatsheuvel. Sommige sprookjes zijn uitgebeeld in het sprookjesbos. Anderen hebben elders in het park een plek in een wat bescheidener vorm.

De tekst van de sprookjes/verhalen op de Volksverhalen Almanak zijn de oorspronkelijke teksten. In de Efteling en in diverse tekst- en audioweergaves van de Efteling wordt er vaak gebruik gemaakt van beknoptere versies van het desbetreffende verhaal.