SAMENVATTING:
Een kooltje brandt een strootje doormidden en valt in het water. Een boontje moet daar zo hard om lachen dat het in tweeën barst. Gelukkig komt een kleermaker te hulp.

TOELICHTING:
In dit sprookje blijkt dat niet alleen mensen en dieren, maar ook planten en levenloze dingen bij de sprookjes horen. Zie ook Van het muisje, het vogeltje en de braadworst en De peetoom.

De inleiding, die Wilhelm Grimm uit de 'Esopus' van Burkard Waldis (1548) overgenomen heeft, werd later aan het sprookje toegevoegd. Wij hebben in onze letterkunde het bewijs, dat het reeds eeuwen geleden in ons land bekend was: het wordt in de "Klucht van Oene" door Jan Vos aangehaald. In het Ölenbergse handschrift vinden we ook dit natuurverklarend sprookje. Wilhelm Grimm tekende het op in 1808 te Kassel naar een mondelinge vertelling van Dorothea Catharina Wild, geboren Huber. Hieronder de Nederlandse vertaling:

Van het strohalmpje, het kooltje en het boontje

Het strohalmpje, het kooltje en het boontje leefden samen in een huishouden en wilden eens op reis gaan. Toen ze nu al ver gegaan waren, kwamen ze aan een rivier en ze wisten niet, hoe erover te geraken. Toen besloten ze dat het strohalmpje zich erover moest leggen, en dan zou het kooltje voorgaan en het boontje zou volgen. Het strohalmpje ging er dwars over liggen en het kooltje ging er langzaam op en het boontje trippelde achterna. Maar toen het kooltje midden op het strohalmpje kwam, begon het te branden en brandde het strohalmpje doormidden en viel in het water en stierf. En het boontje viel er ook in, het bleef bovendrijven, maar ten slotte moest het toch barsten van het vele water dat het gedronken had. Toen spoelde de rivier het op de oever. Daar zat een kleermaker, die naaide het weer aan elkaar. Sinds die dag hebben alle bonen een naad.

Volgens een ander verhaal ging de boon eerst over de strohalm en kwam heelhuids aan de overkant. Het kooltje volgde en midden op de halm brandde het door en siste in het water. Toen de boon dat zag, begon ze zozeer te lachen, dat ze barstte. Een kleermaker zat aan de oever, die naaide ze weer dicht. Maar toevallig had hij alleen maar zwart garen en zo komt het, dat alle bonen een zwarte naad hebben.