Ik vind deze versie van het verhaal mooier omdat er ook een soort "moraal" in zit, namelijk dat je door allemaal iets bij te dragen iedereen te eten kan geven: Het verhaal van de wondersteen Een vreemdeling kwam na een lange, vermoeiende reis hongerig in een arm dorp aan. Geen van de bewoners kon hem een maaltijd aanbieden. Toen vroeg de vreemdeling om een pan met kokend water zodat hij soep kon maken. Hij legde er een steen in, de soepsteen. Met een beetje zout erbij zou de soep beter smaken, zei hij tegen zijn arme gastvrouw. Hoe arm ze ook was, wat zout had ze wel, en ook wel een blaadje laurier. De buurvrouw had nog een paar worteltjes, een andere buur een restje selderij enzovoorts. Na een tijdje geurde de soep en en konden de dorpelingen en de vreemdeling samen de heerlijke soep eten. Alleen de soepsteen bleef over. De vreemdeling gaf de steen aan de dorpsbewoners. Als ze die nu altijd in de pan legden en er allemaal wat bij legden, konden ze samen iedere dag soep eten. "Een wondersteen", zeiden de arme dorpsbewoners. De vreemdeling vertrok. Even buiten het dorp zocht hij een mooie gladde steen, die hij in zijn rugtas stopte.