Deze dag staat in het teken van de culturele identiteit van Andalusië.

Andalusië (Spaans: Andalucía) is een van de 17 autonome regio's van Spanje. Het heeft rond de 8 miljoen inwoners (2005) en is daardoor de grootste Spaanse autonome regio naar inwoneraantal. De hoofdstad van Andalusië is Sevilla.

Andalusië is gelegen in het zuiden van Spanje. Het gebied grenst in het noorden aan Extremadura en Kastilië-La Mancha, in het oosten aan Murcia, in het zuiden aan de Middellandse Zee en Gibraltar, en in het westen aan Portugal.

Geografisch gezien valt Andalusië grofweg te verdelen in drie delen:

De Sierra Nevada en aangrenzende sierra's in het zuiden en oosten. De hoogste bergpiek is de Mulhacén met 3.482 meter.
De Sierra Morena in het noorden op het grensgebied van Extremadura en Kastilië-La Mancha.
De imposante vallei van de Guadalquivir ligt hier tussen in, met het beschermde moerasgebied "Marismas del Guadalquivir" als de indrukwekkende delta van deze rivier.
Andalusië is onderverdeeld in acht provincies. (Bron Wikipedia)

Het Iberische schiereiland heeft een rijke geschiedenis. Het land werd al in de prehistorie bewoond. Nadat het eeuwenlang onder bestuur van de Romeinen had gestaan kwamen uit het noorden de Visigothen. In 711 vielen vanuit het zuiden de ‘Moren’ het land binnen, bestaande uit meerdere groeperingen van Berbers en Arabieren. Voor de Visigothen bleef daarna alleen een klein hoekje in het noorden van het land over. Spanje kwam onder de Moren cultureel tot grote bloei. Het land was economisch en militair sterk, en er werden legio scholen, universiteiten en bibliotheken gesticht. Via Arabische vertalingen kwamen klassieke geschriften die in de rest van Europa bijna vergeten waren hier weer tot leven, en de wetenschap kreeg een enorme impuls. De ‘reconquista’ vanuit het noorden leidde in 1492 tot de val van Granada. Een uittocht naar Marokko begon, waarna het met de overheersing door de Moren gedaan was. Hun invloed was echter langdurig en groot, en is met name in Andalusië overal nog zichtbaar. Onder de roemruchte vorstenhuizen van Castilië bleef Spanje belangrijk en werd binnen Europa zelfs steeds invloedrijker. Zowel binnen als buiten Europa veroverden de Spanjaarden steeds meer gebied. Pas in 1648 lieten zij zich, aan het eind van de tachtigjarige oorlog (in Spanje ‘de opstand’ genoemd), uit Nederland verdrijven. Inmiddels hadden zij hun invloedsfeer uitgebreid tot ver binnen Zuid-Amerika. Een andere belangrijke periode uit de Spaanse geschiedenis wordt gevormd door de burgeroorlog in de jaren ’30 van de twintigste eeuw. Generaal Franco kwam als overwinnaar uit deze oorlog tevoorschijn. Zijn dictatuur duurde tot aan zijn dood in 1975. De huidige democratie in Spanje is dan ook pas daarna ontstaan. Tegenwoordig bestaan nog enkele groeperingen die zich van Spanje zouden willen afscheiden. De Baskische beweging ETA is daarvan de bekendste en de enige die geweld gebruikt. Maar ook in Catalonië en Galicië voelt de bevolking zich niet in de eerste plaats ‘Spaans’, en worden talen gesproken die duidelijk anders zijn dan het officiële Castiliaans. Het Catalaans, Baskisch en Galicisch zijn in Spanje dan ook als officiële talen erkend.