Volksverhalen Almanak


Leeftijd:
Verteltijd: ca. 8 min.
Herkomst:

De schepping van Japan Een Japanse Shinto-legende over Izanagi en Izanami

De schepping van JapanDe hemel, een oneindig uitgestrekte witte vlakte, zo wit als melk - vandaar dat zij later de Melkweg genoemd werd - werd eens bewoond door de goden.

Zij lijken op ons, mensen, maar zij zijn veel machtiger, groter, sterker, lichter en ook veel mooier. Zij lopen niet, maar zweven, en zij hebben geen behoefte aan voedsel en drank, aan rust en slaap, zoals de aardse stervelingen. Deze laatste bestonden toen trouwens nog niet, want er was nog geen vaste aarde, maar alleen een woeste en onstuimige zee.

Op een onvergetelijke dag kwamen de oudste goden op de Melkweg bijeen en besloten om de wereld te scheppen. Was het omdat zij hun volmaakt bestaan te eentonig begonnen te vinden, of verlangden zij naar wezens die op hen geleken en die zij konden liefhebben en met hun zorgen omringen? Waarschijnlijk was het om beide redenen.

In ieder geval droegen zij twee jonge godheden op om de wereld te scheppen en deze met hun nakomelingen te bevolken. Het waren Izanagi, een god met een lange baard en een krachtige, forse gestalte en de jeugdige en knappe godin Izanami, wier rank lichaam in een lang wit kleed was gehuld.

"Izanagi en Izanami, wij dragen U op de aarde te vormen en met elkaar te trouwen, zodat wij ons kunnen verlustigen in de aanblik van Uw kinderen en kindskinderen. Bemint elkaar en vermenigvuldigt U! Wij beloven dat jullie mooie kinderen zult krijgen."

De twee godheden namen deze eervolle opdracht dankbaar aan. Zij dankten de goden, gaven elkaar een hand en vertrokken. Izanagi hield zijn gouden lans, versierd met edelstenen, in de hand en Izanami keek bewonderend naar hem op. Na een tijd kwamen de twee godenkinderen bij een wonderlijke brug. Het was een halve cirkel die zich naar alle kanten uitstrekte zover het oog kon reiken. Deze regenboog bevatte alle kleuren die maar denkbaar waren, van dieppurper tot felrood, met alle kleurschakeringen ertussen. Op het hoogste punt van deze boog hielden de godenkinderen een ogenblik stil en keken naar beneden. Onder hen bruiste de onmetelijke zee in eindeloze deining. Boven de azuurblauwe golven dartelden witte schuimkoppen. Langzaam daalden zij over de regenboog naar beneden af. Izanagi dompelde zijn speer in het zilte nat en bewoog hem heen en weer. Hij sprak daarbij: "Koworo! Koworo!" En zie, er gebeurde een wonder! Toen Izanagi zijn lans terugtrok, droop er dik schuim vanaf, dat zich op het water vasthechtte, zich uitbreidde en steviger werd. Het was de eerste aarde die zich onder de hemel vertoonde. Weliswaar was het een klein eiland, maar het was stevig genoeg om erover te lopen. Zo werd het eiland Onogoro-jima geboren, het oudste eiland van Japan.

Gracieus als meeuwen die op een rots neerstrijken, zweefden Izanagi en Izanami naar beneden en zetten zich op het eiland neer. Wat een vreugde was het voor hen als eersten op aarde te mogen verblijven. Izanami scheen de wereld der goden vergeten te zijn en richtte haar stralende ogen op het knappe gezicht en het gespierde lichaam van haar metgezel.

"Zullen wij nu gaan trouwen?" stelde zij voor. Haar glimlach werd door de glimlach van Izanagi beantwoord en uit hun ogen sprak dezelfde tederheid en dezelfde hartstocht.

"Laten wij elkaar beminnen en voor een nageslacht zorgen," sprak het meisje. En de beide godenkinderen verenigden zich met elkaar. Vol ongeduld wachtten zij op hun eerste kind. Maar wat een teleurstelling; het leek helemaal niet op hen! Izanami had een monster gebaard dat op een grote bloedzuiger leek. Zij waren zo diep geschokt dat zij er niet naar wilden kijken. Uit twijgen vervaardigden zij een bootje, legden het wezen erin en lieten het met de stroom wegdrijven. Het tweede kind werd opnieuw een teleurstelling. Het leek op een grote kwal, en de ouders lieten het liggen waar het ter wereld was gekomen. Wanhopig besloten zij om de goden uitleg van dit raadsel te vragen.

"Waarom hebben wij geen mooie kinderen gekregen, zoals ons beloofd was?" vroeg Izanagi.

"Het is de wil des hemels!" antwoordden de goden. "Volgens de regels van de schepping moet de man de vrouw ten huwelijk vragen en niet omgekeerd. Izanami heeft het eerst gesproken en daarom is dit ongeluk over jullie gekomen. Ga naar de aarde terug en denk aan wat wij gezegd hebben!"

Het jonge paar wist niet wat zij hierop moesten antwoorden. Zij bogen het hoofd en verlieten de hemel om weer naar de aarde terug te keren. Daar aangekomen, durfde de godin haar gemaal niet meer in de ogen te zien, noch tegen hem te spreken. Toen Izanagi merkte dat zijn vrouw zich zo schuldig voelde, kreeg hij diep medelijden met haar en zei: "Geliefde, het is jouw schuld niet! De goden hebben ons niet van tevoren ingelicht en ik mag mij even schuldig gevoelen." De jonge god keek met welgevallen naar de bekoorlijke gestalte van zijn vrouw. Hij zag hoe verdriet haar blik verduisterde en hoe haar mond gesloten bleef. Langzaam boog zij het hoofd, terwijl er een paar tranen uit haar ogen drupten. Izanagi sloeg zijn armen beschermend om haar heen en weer verenigden zij zich.

Hun gehoorzaamheid aan de goden werd beloond, maar heel anders dan zij gedacht hadden. Zij kregen kinderen en het werden de mooiste kinderen ter wereld: de Japanse eilanden met hun rotsen en hun bergen, hun beekjes en rivieren, hun pijnbomen en kersenbomen. En toen de schepping van deze eilanden voltooid was, verschenen ook de dieren en de mensen. Alles wat er op de Japanse eilanden groeit en leeft, zijn kinderen van Izanagi en Izanami.


*   *   *

De schepping van Japan Samenvatting
Een Japanse Shinto-legende over Izanagi en Izanami. In opdracht van de goden, creëert een Japans godenpaar - Izanagi en Izanami - de aarde. Het eerste eiland wordt gemaakt uit het schuim van de zee. De kinderen die deze twee goden krijgen, zijn de mooiste kinderen van de wereld: de Japanse eilanden. Lees het verhaal

Toelichting
Een Shinto-legende uit Japan. De oorspronkelijke godsdienst van Japan berustte op de verering van de krachten van de natuur en de voorouders. In deze Shinto-godsdienst (Shinto = de weg der goden) werden alle verschijnselen en manifestaties van de natuur als 'kami' (hoog, verheven) beschouwd en vereerd.

Izanagi en Izanami waren een Japans godenpaar, die volgens de Japanse mythologie de aarde hebben geschapen. Vanaf de drijvende hemelbrug roerden zij met een hemelse speer in de duisternis onder hen. Aan de speer kwamen druppels te hangen toen ze hem omhoog haalden. Die druppels vielen van de speer en zo ontstond het eerste land, het eiland Onogoro.

De twee goden bouwden op het eiland een paleis en trouwden met een huwelijksritueel. In tegenovergestelde richting rond een pilaar lopen, en als ze elkaar tegenkwamen groeten ze elkaar, en hadden ze geslachtsgemeenschap. Hun eerste kind, Hiruko (bloedzuiger) was echter mismaakt omdat zij het ritueel verkeerd hadden uitgevoerd (Izanami had eerst gesproken, en normaal gezien sprak altijd eerst de man). Ze huwden opnieuw, nu met een goed ritueel, en Izami kreeg vele kinderen. Onder haar kinderen waren de Japanse eilanden:
  • Awaji
  • Iyo (later Shikoku)
  • Ogi
  • Tsukushi (later Kyushu)
  • Iki
  • Tsushima
  • Sado
  • Yamato (later Honshu)
Izanami baarde ook de goden van de wind, de bergen en het vuur, Kagutsuchi. Toen Izanami het vuur baarde verbrandde ze echter zodat ze stierf. Uit haar dode lichaam en uit de tranen van Izanagi kwamen nog meer goden voort. Izanami was de eerste dode persoon in de Japanse mythologie. Zij kwam terecht in de dodenwereld, de Yomi. Izanagi was ontroostbaar en wilde zijn echtgenote halen (net zoals Orpheus zijn Euridice ging halen in de Hades), maar net zoals in de Griekse legende liep dat verkeerd af. Izanami zegde toe om te gaan vragen of ze terug zou mogen. Izanagi kon zich echter niet bedwingen en stak een tand van zijn kam in brand om te kunnen zien. Toen zag hij het door wormen aangevreten rottende lichaam van Izanami en hij vluchtte weg. Izanami voelde zich hierdoor zo vernederd dat ze haar man achterna rende, veranderd in een demon. Izanagi versperde haar de weg door een grote rots te rollen voor de ingang van de onderwereld.

Izanami vervloekte hem door te zeggen: "Elke dag zal ik duizend van jouw mensen doden," waarop hij antwoordde: "Zo zal ik elke dag ervoor zorgen dat er duizend en vijfhonderd mensen geboren worden." Hiermee ontstonden de dood en de geboorte. Aan weerszijden van de steen stonden zo de beiden echtgenoten en ze ontbonden tenslotte hun huwelijk. Uit het lichaam van Izanagi ontstonden vervolgens nog meer goden, de zonnegodin Amaterasoe en haar broers de maangod Tsoeki-no-kami en de stormgod Soesano.

Trefwoorden


Thema

Feest / viering

Verhaalsoort

Bron
"Japanse sagen en verhalen" door M.A. Prick van Wely. Fibula-Van Dishoeck, Haarlem, 1979. ISBN: 90-228-3346-1

Herkomst: Japan
Verteltijd: ca. 8 min.
Leeftijd: vanaf 10 jaar

Lees ook