In 1825 riep een landelijk parlementair congres de onafhankelijkheid uit van Opper-Peru. De nieuwe staat werd vernoemd naar Simon Bolivar, de initiator van de Spaans-Amerikaanse dekolonisatie.

Het Boliviaanse hooggebergte en vooral het gebied rond het Titicacameer was de bakermat voor verschillende inheemse beschavingen. Tussen 600 en 1200 n.C. bloeide hier de Tihuanaco-cultuur waarvan vandaag de dag de tempels nog overeind staan. De inheemse Aymara bevolking werd in de 15e eeuw opgenomen in het Incarijk dat ook ooit was ontstaan aan het Titicacameer en zich van daar uit in enkele eeuwen uitbreidde langs de Stille Oceaan en over het Andesgebergte van Chili tot in Colombia.

In 1532 arriveerden de eerste Spaanse conquistadores onder leiding van Fancisco Pizarro. Binnen enkele decennia was het Incarijk vernietigd. In 1538 was ook de inheemse bevolking van wat nu Bolivia is verslagen en werd het gebied, net als het overgrote deel van Latijns-Amerika, onderworpen aan de Spaanse kroon. Het onaantrekkelijke karakter van deze onherbergzame, hoge en koude regio weerhield de Spanjaarden niet van de kolonisatie van het gebied toen er in 1545 grote zilvermijnen werden ontdekt. De inheemse bevolking werd ingezet om onder barre omstandigheden in de mijnen te werken. Ook werden zij door Spaanse grootgrondbezitters op het land of als textielarbeiders aan het werk gezet. De enorme sociale ongelijkheid in Bolivia is voor een groot deel terug te voeren op deze periode en de plundereconomie die hier werd ingezet.

Rond 1810 waaiden het revolutionaire gedachtegoed en het onafhankelijkheidsdenken uit Europa over naar het aan de Spaanse kroon onderworpen Zuid-Amerikaanse continent. De Creolen (blanke nazaten van Spanjaarden geboren in Amerika) ervaarden de bevoorrechte positie van de in Spanje geboren elite van peninsulares als onrechtvaardig. Mestizos (half Spaans, half inheems) werden als tweederangsburgers beschouwd en de rechten van de inheemse en zwarte bevolking waren praktisch gelijk aan die van een slaaf.

Na het uitroepen van de onafhankelijkheid (1810) voerden de Creoolse leiders (Bolívar, San Martín en Sucre) over grote delen van het continent een reeks opstanden aan tegen het leger van de Spaanse koning en de peninsulares, die de kroon in Latijns-Amerika vertegenwoordigden. De oorlog werd voornamelijk uitgevochten door mestizo, inheemse en zwarte soldaten, die er na de overwinning overigens nauwelijks op vooruit gingen. In Bolivia brak de revolutie uit in 1809. De onafhankelijkheid werd in 1824 bevochten bij de slag om Ayacucho door Antonio José de Sucre.

In 1825 riep een landelijk parlementair congres de onafhankelijkheid uit van Opper-Peru, onderdeel van het Spaanse koloniale rijk. De nieuwe staat werd vernoemd naar Simon Bolivar, de animator van de Spaans-Amerikaanse dekolonisatie.