Op 18 september 1810 verklaart Chili zich onafhankelijk van Spanje. Wat volgt is een oorlog van acht jaar.

In de loop van de tweede helft van de achttiende eeuw beginnen zoals in heel Zuid-Amerika ook in Chili onafhankelijkheidsdenkbeelden de kop op te steken en breekt er een burgeroorlog uit tussen de royalisten (Spaansgezinden) en de autonomen (voor de onafhankelijkheid).

Bernardo O'Higgins (van Ierse afkomst) voert de onafhankelijkheidsstrijders aan en met behulp van Argentijnse troepen wordt het Spaanse koninklijke leger verslagen. Zo verkrijgt Chili in 1818 haar onafhankelijkheid, met O'Higgins als eerste president. Men vereert hem nog steeds als de Vader des Vaderlands.

Van 1879 tot 1884 is Chili in oorlog met zowel Peru als Bolivia over de salpeter-velden in het noorden, een grensstreek van de drie landen. Chili wint deze Salpeteroorlog (ook wel Oorlog van de Stille Zuidzee genoemd) en neemt grote delen van Peruviaans en Boliviaans grondgebied in. Hierdoor raakte Bolivia haar toegang tot de Grote Oceaan kwijt.

De jonge republiek voerde ook oorlog met de Mapuche-indianen, die zich tot dusverre altijd hadden weten te weren. Hierdoor kreeg Chili zijn langgerekte vorm en breidde het zich zuidwaarts uit tot Vuurland. De Mapuche-indianen hebben zich echter nooit overgegeven en vechten nog steeds om erkend te worden.

Eind 19e eeuw besloot de Chileense regering om het zuidelijke deel van Chili te bevolken en stuurde hiervoor officiële delegaties naar Europa. In die jaren zijn met name veel Duitsers naar Chili geëmigreerd, wat nog steeds terug te vinden is in de architectuur en in de taal. Vele mensen van Duitse afkomst spreken nog steeds Duits en ook de Duitse kleeddracht en enkele gebruiken worden nog steeds in ere gehouden.

Op 11 september 1973 zette generaal Augusto Pinochet de socialistische president Salvador Allende via een militaire staatsgreep af. De daarop volgende 17 jaar ging het land gebukt onder een militaire dictatuur. In 1990 keerde de democratie terug.