Op 17 augustus 1960 werd Gabon onafhankelijk van Frankrijk.

De bevolking van Gabon werd gevormd door meerdere golven van opeenvolgende immigraties. Tot de 19e eeuw waren dit vooral pygmeeën, later meer bantoes, die nu nog in de meerderheid zijn. In de 15e eeuw verschenen de eerste Europeanen, de Portugezen. Vooral het eilandje Corisco is vaak van eigenaar gewisseld. Frankrijk bezette Gabon vanaf 1855.

Op 17 augustus 1960 werd Gabon onafhankelijk van Frankrijk. Léon M'ba werd in 1961 het eerste Gabonese staatshoofd. Hij voerde een één-partij staat in, die door zijn opvolger El Hadj Bongo Ondimba (sinds 1967) werd voortgezet. Slechts leden van de Parti Démocratique gabonais (PDG) konden deelnemen aan verkiezingen. President Bongo werd in 1973, 1980, en 1986 - zonder enige tegenkandidaat - herkozen met 99% van de stemmen. Begin jaren tachtig uitte het verzet tegen het één-partij systeem zich in de oprichting van de Mouvement de Redressement National (Morena). Na couppogingen en stakingen werd in 1990 een nieuwe grondwet opgesteld, die voorzag in verkiezingen waaraan meerdere partijen konden deelnemen. Begin 1994 liet president Bongo de oppositie toe tot de regering. De oppositie, verenigd in de Haut Conseil de Résistance (HCR), bereikte met de PDG overeenstemming in de "Akkoorden van Parijs" waarin democratisering en het houden van parlements- en gemeenteraadsverkiezingen vastgelegd werden. Bij de eerste parlementsverkiezingen, in 1996, behaalde de PDG een absolute meerderheid een ook bij de parlementsverkiezingen in December 2001 heeft de partij van President Bongo weer een grote meerderheid behaald.

Bij de presidentsverkiezingen van december 1998 en november 2005 behaalde president Omar Bongo 66,9%, respectievelijk 79,2% van de stemmen. Hij is het langst regerende staatshoofd in Afrika en daarmee de "doyen" van de Afrikaanse presidenten.