De Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR) is een voormalige Franse kolonie die in 1960 haar onafhankelijkheid verkreeg.

De geschiedenis van de Centraal Afrikaanse Republiek na de onafhankelijkheid in 1960 is een aaneenschakeling van coups en militaire regeringen. In 1966 kwam de toenmalige bevelhebber Jean-Bedel Bokassa aan de macht dankzij een staatsgreep. Bokassa herriep de grondwet en ontbond het parlement. In 1976 riep hij zich uit tot keizer. Het bloedig neerslaan van studentenprotesten in 1979 leidde tot zijn einde. Met behulp van Franse troepen werd ex-president Dacko weer aan de macht gebracht. In 1981 nam Generaal Kolingba de macht over. Deze schreef voor 1993 verkiezingen uit, welke werden gewonnen door Ange-Félix Patass é (die in 1983 een poging tot staatsgreep had ondernomen). Patassé werd in September 1999 met een krappe meerderheid herkozen.

Vanwege het uitblijven van salarisbetalingen sloegen in 1996 eenheden binnen het leger aan het muiten. Franse troepen evacueerden de aanwezige buitenlanders en kwamen Patassé te hulp. Het bleef vervolgens onrustig. In januari 1997 bereikten Afrikaanse onderhandelaars een akkoord en werd overgegaan tot de installatie van een regionale vredesmacht "Mission inter-africaine de surveillance des accords de Bangui" (MISAB) die moest toezien op de implementatie van het vredesakkoord. MISAB werd vervangen door de vredesmacht "Mission des Nations Unies en République Centrafricaine" (MINURCA). In February 2000 werd MINURCA beeindigd en opgevolgd door “Bureau des Nations Unies pour la Construction de la Paix en RCA (BONUCA).

In mei 2001 deed voormalig president André Kolingba een coup-poging. Patassé slaagde erin de poging te verijdelen door de inzet van zowel een Congolese rebellenbeweging als Libische troepen. De na de coup opgezette onderzoekscommissie beschuldigde Generaal Bozizé, opperbevelhebber van het leger en vertrouweling van Patassé, van betrokkenheid bij de coup. Bozizé vluchtte hierop naar Tsjaad. In oktober 2002 deed Generaal Bozizé een in eerste instantie mislukte coup-poging. President Patassé kon zich aanvankelijk handhaven in het noorden van het land, maar werd op 15 maart 2003 verdreven na de innname van Bangui door de rebellen van Bozizé. Deze riep zich uit tot president. Patassé week uit naar Togo.

In 2004 is een nieuwe grondwet aangenomen. Het parlement bestaat uit de Nationale Vergadering, met 109 leden, verkozen voor vijf jaar. De president wordt gekozen voor een periode van 5 jaar en kan zich maximaal voor een tweede termijn herkiesbaar stellen. In december 2005 nam het parlement een wet aan die de president gedurende negen maanden toestaat per decreet te regeren.

Na zijn machtsovername heeft Bozizé de grondwet onmiddellijk opgeschort, het parlement ontbonden en zichzelf uitgeroepen tot staatshoofd.

In december 2004 werd via een referendum een nieuwe Grondwet aangenomen en werden presidents- en parlementsverkieizingen uitgeschreven. Deze vonden plaats in maart en mei 2005 en werden gewonnen door Bozizé.

Na de tweede ronde van de parlementsverkiezingen, in mei 2005, beschikte Bozizé’s Convergence Kwa Na Kwa over 42 van de 105 zetels en werd daarmee de belangrijkste partij in de coalitieregering onder leiding van de uit het noorden afkomstige premier Elie Doté.

In het noorden en noord-westen van het land zijn rebellenbewegingen actief, zoals de Armée Populaire pour la Restauration de la Démocratie et de la Ré publique, de Union des Forces africaines en de Mouvement Patriotique pour la Renaissance du Peuple centrafricain.

Volgens de regering is sprake van “gewapende bendes", maar naar verluidt bevinden zich herbergen de bewegingen aanhangers van ex-president Patassé, die het vertrek eisen van president Bozizé. Bekend is Tsjadische rebellen bij hun opmars naar N’Djamena, in april 2006, gebruik hebben gemaakt van grondgebied van de CAR. De centrale regering heeft nauwelijks gezag buiten de hoofdstad Bangui. Het land dreigt daardoor een vrijhaven te worden voor allerlei gewapende (rebellen-)bewegingen.