Volksverhalen Almanak


Leeftijd:
Verteltijd: ca. 9 min.
Herkomst:




Brandnetel en dovenetel

Er was eens, het is al heel lang geleden, een meisje, dat aan de weide-zoom woonde, dicht bij een groot bos.
Haar moeder ging uit werken en een vader had ze niet meer. Zo kwam het, dat Lethe, zo heette het meisje, veel alleen was. Dan dwaalde ze rond met de koe en de geit, die ze langs de wegkant liet grazen, want op het weiland mocht ze met haar beide beesten van de boer niet komen.
Lethe wist voor hen toch goede plekjes te vinden.
Rose, zo heette de koe en Mieke, de geit, waren ook mak en verstandig. Zij bezorgden haar geen last. Daardoor gebeurde het vaak, dat Lethe languit heerlijk in het gras kon liggen. Zij tuurde dan naar de blauwe hemel met de voorbij zeilende wolkenschepen, of naar al het moois om haar heen, want Lethe hield van planten en bloemen en van alle dieren.
Eén plekje was er, waar Lethe het allerliefste met haar dieren heen trok. - Dat was het droomvalleitje. Zij had het plekje zo genoemd, om-dat ze er zo graag lag te dromen. Nergens was het zo mooi, als in dat dalletje.
De beek, die er doorheen stroomde, kabbelde vrolijk. De bomen droe-gen frisgroene blaadjes. De wilde hyacinthen en primula"s bloeiden on-der de hazelaars en het gras was bezaaid met bloempjes, zoals de hemel-weï sterretjes heeft in de nacht.
Rose en Mieke stonden te grazen en vonden de bloempjes net zo heerlijk als het malse groene gras. Maar de gele boterbloemen lieten zij staan, die lustten ze niet.
Daardoor werd het weitje langzamerhand geler en geler van al die vro-lijke boterbloempjes.
Eens op een dag lag Lethe weer naar de hemel en de wolken te turen. Een kleine vogel vloog voorbij en had een lange draad in zijn snaveltje. Het diertje vloog in de hazelaar en nog dieper in de struiken. "Daar zal het nestje zijn!" dacht Lethe en sprong het diertje achterna. Zij dacht er niet bij na, dat ze de kleine vogel zou verschrikken. Maar zover kwam ze niet eens, want in haar wildheid was ze met beide blote beentjes in de brandnetels terecht gekomen. "Jullie nare planten!" riep ze boos. "Wat voor nut hebben jullie op aarde? Lelijk ben je en je hebt niet eens mooie bloemen. Jullie kunt al-leen maar pijn doen en verder niets. "
In haar boosheid sloeg ze naar de brandnetels met haar stok en de lange stengels knikten om en braken af. De arme planten zagen er vre-selijk gehavend uit.
"Kijk, daar zijn de dovenetels," riep Lethe - "die hebben vrolijke bloe-metjes en branden niet, als je eraan komt. Rose en Mieke lusten ze best. Maar jullie lelijke brandnetels laten zij staan!" Met nog steeds een boos gezichtje ging zij in het gras liggen en wreef haar pijnlijke beentjes, waarop dikke blaren waren gekomen. "Wat grappig," dacht ze "dat de dovenetels vlak naast de brandnetels staan." - Ze bleef naar beiden kijken en vergeleek ze met elkaar. Zij vergat haar pijn, want terwijl ze keek, was het net, of de bloeme-tjes van de dovenetels naar haar wezen. Ze hoorde fijne stemmetjes. Een druk smoezen en fluisteren, een roepen en tieren! Toen zag ze een hele troep dovenetelmannetjes naar beneden klauteren, langs de stengels over de bladeren. Sommige gleden - anderen sprongen. Plotseling was het een druk bewegen van al die kleine kereltjes om haar heen. "Maar ze zijn helemaal niet aardig!" dacht Lethe verbaasd. "Het lijkt wel of ze schelden en tieren. Tegen wie?" Toen ineens zag ze het
Daar, bij de brandnetels stond een raar wijfje. Gebocheld en krom. Rimpelig en foei, foeilelijk. Haar armen waren lang. Haar handen knokkelig. Haar groene kleed gerafeld en gescheurd. Al die mannekes scholden en lachten haar uit. Zij plaagden haar!
Steeds dichter drongen ze naar haar toe. Steeds erger werd hun plagerij.
Toen kreeg Lethe diep medelijden met het lelijke, rare vrouwtje, dat
toch eigenlijk niets kwaads deed, terwijl ze daar stond. "Foei," riep Lethe tegen de mannetjes. "Laat dat! Schamen jullie je niet, een weerloos wijfje zo te plagen!"
Holderdebolder op en over elkaar tuimelde het kleine goedje van schrik en ontsteltenis, terug naar de dovenetelplanten. In een ommezien waren ze verdwenen.
Maar ook het lelijke wijfje was weg. Op haar plaats zag Lethe een stralend wezentje staan. "Dank, lieve Lethe, dat je mij hebt geholpen," donk een fijn stemmetje. "Ik ben de brandnetelfee en moet voor de planten zorgen. Maar jouw boosheid van daareven had mij zo lelijk en machteloos gemaakt. Doch je medelijden en hulpvaardigheid hebben mij weer
Anders hadden de mannetjes mij kwaad gedaan. Nu kan ik stralend voor je staan. Boze en lelijke woorden bewerken in ons rijk lelijke vor-men. Lieve gedachten en woorden maken ons mooi en stralend. En nu je mij weer onttoverd hebt, wil ik je helpen en je leren, hoe goed mijn planten voor jullie mensen zijn. Want zieken en gewonden brengen ze ge-nezing door hun heilkracht."
Toen leerde het stralend mooie brandnetelfeetje Lethe, hoe ze de
brandnetelplanten kon gebruiken, zodat ze zegen konden brengen aan de
mensen.
"Zelfs de vezels van mijn planten kan je gebruiken. Zij zijn zo taai en
sterk, dat je ze kunt weven," sprak het stralende feetje.
Kleine Lethe schaamde zich eerst wel een beetje. Later bedankte zij de
kleine fee voor al haar goedheid en wijsheid. Nooit heeft ze die dag in
het droomval leitje vergeten. Ze leerde steeds meer over planten en
kruiden. En later, toen ze groot was geworden, werd ze een wijs en
helpend kruidenmoedertje, dat overal hulp en genezing bracht.
Nog dikwijls heeft Lethe aan de woorden van het feetje gedacht; dat boze gevoelens en gedachten alles lelijk maken, maar dat liefde en medelijden de betovering verbreken en het mooie weer terug kunnen geven.


*   *   *

Trefwoorden

Verhaalsoort

Herkomst: Nederland
Verteltijd: ca. 9 min.
Leeftijd: vanaf 7 jaar

Lees ook