Mexico verklaarde zich in 1810 onafhankelijk van Spanje. Het duurde tot 1821 dat Spanje hiermee instemde.

Mexico kende in zijn prekoloniale geschiedenis een aantal hoog ontwikkelde culturen, waarvan die van de Azteken en van de Maya's de bekendste zijn. Dit vindt zijn weerslag in een terechte trots op de huidige culturele prestaties, zoals architectuur, literatuur (Nobelprijswinnaar Octavio Paz, 1990) en schilderkunst. Na enkele eeuwen koloniale overheersing, bevocht Mexico tussen 1810 en 1821 zijn onafhankelijkheid op Spanje. Hierop volgde een lange periode van politieke onrust, gedurende welke Mexico bijna de helft van zijn grondgebied verloor aan de Verenigde Staten. Tijdens de dictatuur van Generaal Porfirio Díaz kwam aan het einde van de 19e eeuw het industrialisatieproces op gang. Grote sociale ongelijkheid, met name op het platteland (landloze boeren), en de roep om politieke en sociale rechten, vormden de aanzet tot het uitbreken van de Mexicaanse revolutie in 1910 die duurde tot het midden van de jaren '20. Van 1929 tot december 2000 was in Mexico de 'Partido Revolucionario Institucional' (PRI) onafgebroken aan de macht. Onder President Salinas (1988-1994) maakte Mexico een zeer sterke economische groei door, echter gevolgd door een crisis eind '94, begin '95. President Ernesto Zedillo Ponce De Leon (1994-2000), een zogenoemde technocraat, voerde binnenlandse hervormingen door die o.m. de democratie een steviger basis gaven en democratische verkiezingen in juli 2000 mogelijk maakten. Op 1 december 2000 werd President Zedillo opgevolgd door President Vicente Fox Quesada van de 'Partido de Acción Nacional' (PAN), de eerste president van een ander partij dan de PRI na 71 jaar.