SAMENVATTING:
Een verhaal over een Surinaamse verteller op een Surinaamse vertelavond. Er komen een aantal korte verhaaltjes over de spin Anansi in voor (anasitori's). Deze vertelling geeft een mooi beeld van de traditionele vertelcultuur in Suriname.

TOELICHTING:
In dit verhaal wordt de vertelcultuur in Suriname besproken, iets waar in Nederland geboren kinderen met Surinaamse (groot)ouders vast wel iets over willen horen.

De beschrijving van de anasitori-avond staat in 'Iets over de taal en de sprookjes van Suriname' en is van de in die tijd bekende Surinaamse onderwijzer W. Campagne. De slotwoorden van A. Donicie zijn: "Niet altijd gaat het er op vertelavonden zo plezierig en onschuldig toe, als is beschreven. Vooral op de dedeoso's (sterfhuizen) worden soms de grofste anansitori's verteld, want Anansi kan een flinke scheve schaats rijden. Tegen deze ontaarde verhalen hebben de kerken hier dikwijls geageerd, maar nooit tegen de anansitori's ut sic, zoals wel eens geïnsinueerd wordt."

Volgens orale overlevering is het een aantal keren gebeurd, dat alle slaven van een plantage in één nacht vertrokken. Bekend is dat zij tijdens een (nieuwjaars)feest het lied zongen: "Granmasra, tamara te y' no syi mi moro, miaw!" en dat de slavenmeester noch zijn vrouw begreep dat dit betekende: "Meneer, als je mij morgen niet meer ziet... Miauw!"

Aleks de Drie vertelt dit verhaal in zijn boek 'Sye! Arki tori!' (samengesteld door Trudi Guda), Paramaribo, 1985.

In Suriname heten bananen bakoven; bananen zijn vruchten, die moeten worden gekookt, gebakken of geroosterd.