TOELICHTING:Afbeelding: Speciaal voor de Volksverhalen Almanak getekend en geschilderd door Lidwien van der Gulden.
Blauwbaard is vooral bekend als authentiek sprookje opgetekend door Charles Perrault in "De sprookjes van Moeder de Gans".
Deze versie komt uit Oost-Europa waarbij het op een aantal details verschilt, bijvoorbeeld de bloedende sleutel die niet op hield te bloeden.
De jonge vrouw van Blauwbaard mag alle kamers van zijn kasteel bezoeken behalve één. Haar nieuwsgierigheid kan ze niet bedwingen. In de verboden kamer vindt ze de lijken van haar voorgangsters.
Interpretaties zijn uiteenlopend. Vaak wordt Blauwbaard voorgesteld als een seriemoordenaar, een beest. Soms wordt de jonge vrouw met de vinger gewezen: het is haar nieuwsgierigheid, haar bemoeizucht, die haar leven in gevaar brengt.
In dit sprookje is het ruimtelijk aspect van groot belang: de afgesloten kamer staat symbool voor geheimen, leugens etc. die binnen elke relatie bestaan, ook binnen die van man en vrouw. Dit laatse komt vooral voor in het interessante boek van Clarissa Pinkola Estés: "De Ontembare Vrouw als archetype in mythen en verhalen".
Van dit verhaal zijn een rijmversie en een tekstversie uit Frankrijk opgenomen in de Volksverhalen Almanak, zie
Blauwbaard in rijmvorm en
Blauwbaard.